قالب وردپرس افزونه وردپرس
خانه / سرگرمی / ضرب المثل / داستان ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﯿﺦ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﭘﻨﺠﻪ ﺭﺍ ﮔﺰ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻭﺟﺐ

داستان ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﯿﺦ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﭘﻨﺠﻪ ﺭﺍ ﮔﺰ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻭﺟﺐ

ﺍﯾﻦ ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﻼﻧﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﭘﯿﺶ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻬﻢ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ . ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ .

ﺍﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﻤﯽ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ ﺯﯾﺮﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺨﺮﻩ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ . ﺁﻥ ﺷﺐ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﻭﺍﺕ ﻭ ﻗﻠﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺖ .

ﻫﻤﺴﺮﺵ ﮐﻪ ﻭﯼ ﺭﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﯾﺪ ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺍﯼ ﻣﺮﺩ؛ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻭﯼ ﻭ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﯽ، ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﯽ ﺑﺎ ﻗﻠﻢ ﻭ ﺩﻭﺍﺕ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﺮ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ ‏» . ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺩﺭﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻏﺬﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺗﻼﺵ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﺍﻡ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﯿﺪ .

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺏ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻧﺘﺎﯾﺠﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﮏ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻼﺵ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﺮﺳﻨﺪ ‏» . ﺯﻥ ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻭﯼ ﺑﻪ ﮐﺸﻔﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

 ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺭﺳﯿﺪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺩﯾﺪ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺷﺎﻥ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ . ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻮﺩ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﻭ ﺳﺨﻨﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻭﯼ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺸﺎﻥ ﺧﻨﺪﻩ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺍﯼ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ؛ ﻣﺪﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻧﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺍﯼ . ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺍﺯ ﺗﻮ ﭘﻨﺪ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ‏» .

 ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ . ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺁﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻭﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺭﺳﺎ ﮔﻔﺖ : ‏« ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻧﺘﺎﯾﺠﯽ ﺩﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ‏» . ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ .

ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﮔﻔﺖ : ‏« ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯿﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﺟﺐ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ؟ ‏» ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺳﺨﻦ ﺍﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮕﻔﺖ ﺯﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻓﺰﻭﺩ : ‏« ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﯼ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻗﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ ‏» .

ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺎﯼ ﻧﺼﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﻫﻤﮕﯽ ﺯﯾﺮ ﺧﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﺨﺮﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮔﺮﯾﺨﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﺭﻓﺖ . ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺷﻌﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻭﯼ ﺳﺮﻭﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ :

ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﯿﺦ ﻣﺎ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﭘﻨﺠﻪ ﺭﺍ باز ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻭﺟﺐ

ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﯿﺮﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ،

ﯾﮏ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺑﺮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ

ﺯﻥ ﻧﻮ ﺭﺍ ﻋﺮﻭﺱ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ، ﻣﺮﻍ ﻧﺮ ﺭﺍ ﺧﺮﻭﺱ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ

ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﯼ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ خواب ﺍﺳﺖ

2 دیدگاه

  1. دوتا اشتباه تایپی داره این شعر . از کرامت شیخ ما چه عجب ، پنجه را ( باز٭ ) نمود و گفت : وجب . و در مصرع آخر، آنچه در چشم میرود ( خواب ) است

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *